အနာဂတ်ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုထဲက လူမျိုးစုလွှတ်တော် အဆိုပြုချက်

အနာဂတ်ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုထဲက လူမျိုးစုလွှတ်တော် အဆိုပြုချက်

ဖောင့်ဖ (မိုးမခ) အောက်တိုဘာ ၃၊ ၂၀၂၆

အထက်လွှတ်တော် (Upper House) နှင့် အောက်လွှတ်တော် (Lower House) ဆိုသည်မှာ ဥပဒေပြုလွှတ်တော်နှစ်ရပ်စနစ် (Bicameralism) ကျင့်သုံးသော နိုင်ငံများတွင် တွေ့ရသည့် လွှတ်တော်ပုံစံဖြစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ အာဏာခွဲဝေမှု၊ လူထုကိုယ်စားပြုမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစုအမျိုးမျိုးကြား အပြန်အလှန်ထိန်းကျောင်းမှု လိုအပ်ချက်များကြောင့် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွှတ်တော်နှစ်ရပ်စနစ်၏ သမိုင်းကြောင်း

ခေတ်သစ်လွှတ်တော်နှစ်ရပ်စနစ်၏ သမိုင်းဝင်အရင်းအမြစ်တစ်ခုကို ဗြိတိန်ပါလီမန်စနစ်တွင် တွေ့နိုင်သည်။

၁၃ ရာစု ဗြိတိန်နိုင်ငံတွင် ဘုရင်၏ အာဏာ၊ အခွန်ကောက်ခံမှုနှင့် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စများအတွက် အစည်းအဝေးများ ခေါ်ယူလာခဲ့သည်။ ၁၄ ရာစုအရောက်တွင် ပါလီမန်သည် တဖြည်းဖြည်း နှစ်ရပ်ကွဲပြားလာခဲ့သည်။

မြေပိုင်ရှင်ကြီးများ၊ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အထက်တန်းလွှာများနှင့် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ ပါဝင်သည့် House of Lords နှင့် နယ်မြေဒေသများမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ပါဝင်သည့် House of Commons ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင်မူ ၁၇၈၇ ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ရေးဆွဲရာ၌ ပြည်နယ်ကြီးများနှင့် ပြည်နယ်ငယ်များကြား ကိုယ်စားပြုမှုဆိုင်ရာ သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ဖြေရှင်းသည့် Great Compromise အရ လွှတ်တော်နှစ်ရပ်စနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

Senate တွင် ပြည်နယ်တစ်ခုချင်းစီက လူဦးရေနည်းသည်ဖြစ်စေ၊ များသည်ဖြစ်စေ အမတ်နှစ်ဦးစီ ရရှိကြသည်။ House of Representatives တွင်မူ ပြည်နယ်တစ်ခုချင်းစီ၏ လူဦးရေအပေါ် အခြေခံ၍ ကိုယ်စားလှယ်အရေအတွက် ခွဲဝေထားသည်။

ထို့ကြောင့် ဖက်ဒရယ်နိုင်ငံတချို့တွင် အထက်လွှတ်တော်သည် ဖက်ဒရယ်ယူနစ်များကို ကိုယ်စားပြုသည့်သဘောရှိပြီး အောက်လွှတ်တော်သည် လူဦးရေကို အခြေခံ၍ ပြည်သူများကို ကိုယ်စားပြုသည့်သဘော ရှိသည်။

သို့သော် နိုင်ငံတိုင်း၏ လွှတ်တော်နှစ်ရပ်ဖွဲ့စည်းပုံသည် တစ်ပုံစံတည်းမဟုတ်ပါ။ အထက်လွှတ်တော်တိုင်းတွင်လည်း ပြည်နယ်များကို အရေအတွက်တူညီစွာ ကိုယ်စားပြုသည် မဟုတ်ပါ။

၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအောက်က မြန်မာ့လွှတ်တော်

၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်ကို ပြည်သူ့လွှတ်တော်နှင့် အမျိုးသားလွှတ်တော် ဟူ၍ လွှတ်တော်နှစ်ရပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ပြည်သူ့လွှတ်တော်တွင် မြို့နယ်နှင့် လူဦးရေကို အခြေခံ၍ ရွေးကောက်တင်မြှောက်ထားသည့် ကိုယ်စားလှယ်များ ပါဝင်သည်။

အမျိုးသားလွှတ်တော်တွင်မူ တိုင်းဒေသကြီးနှင့် ပြည်နယ်တစ်ခုစီမှ ရွေးကောက်ခံကိုယ်စားလှယ် ၁၂ ဦးစီ ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် ဖွဲ့စည်းပုံအရ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်က ခန့်အပ်သည့် တပ်မတော်သားကိုယ်စားလှယ်များလည်း လွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ (Constitute Project)

ထို့ကြောင့် ၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအောက်က အမျိုးသားလွှတ်တော်ကို “လူမျိုးစုတစ်စုချင်းစီကို တန်းတူကိုယ်စားပြုသော လူမျိုးစုလွှတ်တော်” ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ ယင်းသည် တိုင်းဒေသကြီးနှင့် ပြည်နယ်တို့ကို အရေအတွက်တူညီစွာ ကိုယ်စားပြုစေသည့် လွှတ်တော်ဖြစ်သည်။ (Constitute Project)

လွှတ်တော်နှစ်ရပ်ထားရှိခြင်း၏ အကျိုးတစ်ခုမှာ ဥပဒေပြုမှုကို လွှတ်တော်တစ်ရပ်တည်းက ဆုံးဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ အခြားလွှတ်တော်က ထပ်မံစိစစ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖက်ဒရယ်နိုင်ငံများတွင် လူဦးရေများသော ဒေသများ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ဖက်ဒရယ်ယူနစ်များ၏ အကျိုးစီးပွားတို့အကြား ချိန်ညှိပေးနိုင်သည့် အခန်းကဏ္ဍလည်း ရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတိုင်းတွင် လွှတ်တော်နှစ်ရပ်ရှိသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတချို့သည် လွှတ်တော်တစ်ရပ်စနစ် (Unicameralism) ကို ကျင့်သုံးကြသည်။

Nation-State နှင့် State-Nation

နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးကို ဆွေးနွေးရာတွင် Nation-State နှင့် State-Nation ဆိုသည့် အယူအဆများကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။

Nation-State အယူအဆတွင် နိုင်ငံတော်နှင့် ဘုံအမျိုးသားအမှတ်သညာကို အနီးကပ်ဆက်စပ်တည်ဆောက်လေ့ရှိသည်။ သမိုင်းတွင် အချို့သော Nation-State တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များသည် ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အမျိုးသားအမှတ်သညာကို တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး လူနည်းစုများအပေါ် assimilation ဖိအားများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်များလည်း ရှိသည်။

သို့သော် Nation-State ဆိုသည်နှင့် လူနည်းစုယဉ်ကျေးမှုကို မဖြစ်မနေ ဖျက်သိမ်းသောစနစ်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းသည် ကျယ်လွန်းသည်။

State-Nation အယူအဆကို Alfred Stepan, Juan J. Linz နှင့် Yogendra Yadav တို့က မတူကွဲပြားသော လူမျိုး၊ ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအမှတ်သညာများကို နိုင်ငံတော်တစ်ခုအတွင်း ဒီမိုကရေစီနည်းဖြင့် အတူတကွ ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် နိုင်ငံရေးအစီအစဉ်တစ်ရပ်အဖြစ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အဓိကဥပမာမှာ အိန္ဒိယဖြစ်ပြီး Canada, Belgium နှင့် Spain တို့၏ အတွေ့အကြုံများကိုလည်း ဆွေးနွေးထားကြသည်။ (Journal of Democracy)

ဤအယူအဆ၏ အရေးကြီးသောအချက်မှာ လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ လူမျိုး၊ ဘာသာစကား၊ ဒေသဆိုင်ရာအမှတ်သညာကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးနှင့်လည်း ဘုံနိုင်ငံရေးအမှတ်သညာ ရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

မြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့ လူမျိုး၊ ဘာသာစကားနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ အမှတ်သညာများ များပြားသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် ဤအယူအဆသည် ဆွေးနွေးစရာအရေးကြီးသော နိုင်ငံရေးမူဘောင်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် State-Nation ဆိုသည်နှင့် လူမျိုးစုအခြေပြုဖက်ဒရယ်စနစ်တစ်မျိုးတည်းကို မဖြစ်မနေ ကျင့်သုံးရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်မရပါ။ State-Nation သည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံရေးအယူအဆဖြစ်ပြီး ဖက်ဒရယ်ယူနစ်များကို လူမျိုးအလိုက် ဖွဲ့မည်၊ နယ်မြေအလိုက် ဖွဲ့မည်၊ သို့မဟုတ် ပေါင်းစပ်ပုံစံဖြင့် ဖွဲ့မည်ဆိုသည်မှာ သီးခြားဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ (Journal of Democracy)

မြန်မာနိုင်ငံအတွက် စိန်ခေါ်မှုများ

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီစနစ် တည်ဆောက်ရာ၌ အဓိကစိန်ခေါ်မှုများစွာ ရှိနိုင်သည်။

ပထမအချက်မှာ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး (Trust Deficit) ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများကြောင့် ဗဟိုအာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများအကြားသာမက လူမျိုးစုအချင်းချင်းကြားတွင်လည်း ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့မှုများ ရှိနေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ နယ်မြေနှင့် အာဏာခွဲဝေမှု ဖြစ်သည်။ လူမျိုးစုများ နေထိုင်ရာဒေသများသည် အမြဲတမ်း သီးခြားရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားနိုင်သည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖက်ဒရယ်ယူနစ်နယ်နိမိတ်၊ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်နှင့် လူနည်းစုအခွင့်အရေးများကို မည်သို့ချိန်ညှိမည်ဆိုသည်မှာ ခက်ခဲသည့်မေးခွန်းဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ သယံဇာတနှင့် ဘဏ္ဍာရေးခွဲဝေမှု ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်နှင့် ဒေသများမှ ထွက်ရှိသော ကျောက်မျက်၊ သစ်တော၊ သတ္တုနှင့် ရေအားလျှပ်စစ်ကဲ့သို့သော သယံဇာတများမှ ရရှိသည့်ဝင်ငွေကို ပြည်ထောင်စုနှင့် ဖက်ဒရယ်ယူနစ်များကြား မည်သို့မျှတစွာ ခွဲဝေမည်ဆိုသည့် ပြဿနာရှိသည်။

စတုတ္ထအချက်မှာ လူမျိုးကြီးဝါဒနှင့် ဒေသစွဲ၊ လူမျိုးစွဲအစွန်းရောက်မှုများ ဖြစ်သည်။ ဗဟိုဘက်မှ လူမျိုးကြီးဝါဒသည် ပြဿနာဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဒေသတစ်ခုချင်းစီအတွင်း လူများစုက ဒေသတွင်းလူနည်းစုများအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုမဖြစ်စေရန်လည်း ကာကွယ်ရမည်။

ပဉ္စမအချက်မှာ လုံခြုံရေးကဏ္ဍနှင့် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများ၏ အနာဂတ်ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သည်။ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများစွာရှိနေသည့်အခြေအနေမှ ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီစနစ်နှင့် ကိုက်ညီသည့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့အစည်းများကို မည်သို့တည်ဆောက်မည်ဆိုသည်မှာ အရေးကြီးသော နိုင်ငံရေးညှိနှိုင်းမှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

လူမျိုးစုအခြေပြု အထက်လွှတ်တော် အဆိုပြုချက်

ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရာတွင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ လူမျိုးစုဖွဲ့စည်းပုံ၊ နယ်မြေအနေအထားနှင့် သမိုင်းကြောင်းတို့နှင့် ကိုက်ညီသည့် ဖက်ဒရယ်စနစ်ကို နိုင်ငံရေးအင်အားစုများနှင့် သက်ဆိုင်ရာလူထုတို့က ညှိနှိုင်းသဘောတူ ရေးဆွဲကြရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ကျွန်တော်တင်ပြလိုသည်မှာ အနာဂတ်ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု၏ အထက်လွှတ်တော်ကို လူမျိုးစုများအား တန်းတူကိုယ်စားပြုနိုင်သည့် “လူမျိုးစုလွှတ်တော်” ပုံစံဖြင့် ဖွဲ့စည်းရန် စဉ်းစားသင့်သည် ဆိုသည့် အဆိုပြုချက်ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် ၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအောက်ရှိ အမျိုးသားလွှတ်တော်ကို ရှင်းပြနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်ဖွဲ့စည်းပုံအတွက် အဆိုပြုချက်အသစ် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းပုံရေးဆွဲရာတွင် အသိအမှတ်ပြု လူမျိုးစုအုပ်စု ၁၂ စုရှိသည်ဟု သဘောတူနိုင်ခဲ့ပြီး လူမျိုးစုတစ်စုလျှင် ကိုယ်စားလှယ် ၁၀ ဦးစီ သတ်မှတ်သည်ဆိုပါစို့။ ထိုအခါ လူမျိုးစုလွှတ်တော်တွင် ကိုယ်စားလှယ် ၁၂၀ ဦး ရှိမည်။

ဗမာလူမျိုးစုသည်လည်း ၁၀ ဦး၊ ကရင်လူမျိုးစုသည်လည်း ၁၀ ဦး၊ ရှမ်း၊ ချင်း၊ ကချင်၊ မွန်၊ ရခိုင်နှင့် အခြားအသိအမှတ်ပြု လူမျိုးစုများလည်း ၁၀ ဦးစီဖြင့် လူဦးရေအရွယ်အစားမတူသော်လည်း အထက်လွှတ်တော်အတွင်း လူမျိုးစုအလိုက် တန်းတူကိုယ်စားပြုမှု ရရှိစေမည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် အခက်ခဲဆုံးမေးခွန်းမှာ “လူမျိုးစုတစ်စု” ကို မည်သို့သတ်မှတ်မည်နည်း ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ယင်းကို လူဦးရေတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ပါ။ လူမျိုးစုတစ်ခု၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်သညာ၊ ဘာသာစကား၊ သမိုင်းကြောင်း၊ လူထု၏ မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်မှု၊ နယ်မြေဆက်နွှယ်မှုနှင့် အခြားအချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုမည်။

ထို့အပြင် လူမျိုးစုကြီးတစ်စုအောက်တွင် အခြားလူမျိုးစုငယ်များကို အလိုအလျောက် ထည့်သွင်းခြင်းသည် လူနည်းစုအခွင့်အရေးပြဿနာအသစ်များ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သဖြင့် ကိုယ်စားပြုမှု၊ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်သညာနှင့် လူနည်းစုကာကွယ်ရေးတို့ကို သီးခြားအာမခံရန် လိုအပ်မည်။

လူမျိုးစုကိုယ်စားလှယ်များကို နေရာဒေသတစ်ခုတည်းမှ ရွေးချယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေထိုင်သည့် သက်ဆိုင်ရာလူမျိုးစုဝင်များကိုပါ ကိုယ်စားပြုနိုင်အောင် စဉ်းစားနိုင်သည်။

ဥပမာ ကရင်လူမျိုးစုကိုယ်စားလှယ်များကို ကရင်ပြည်နယ်မှသာမက ဧရာဝတီ၊ ရန်ကုန်၊ ပဲခူး၊ မွန်နှင့် တနင်္သာရီဒေသများရှိ ကရင်လူထုကိုပါ ကိုယ်စားပြုနိုင်မည့်ပုံစံဖြင့် ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ထိုသို့သော လူမျိုးစုလွှတ်တော်တစ်ရပ်တွင် ဘာသာစကား၊ စာပေ၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ လူမျိုးစုအခွင့်အရေးနှင့် လူမျိုးစုများကြား ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် သီးခြားအာဏာများ ပေးအပ်ရန်လည်း စဉ်းစားနိုင်သည်။

လူမျိုးစုတစ်စုအဖြစ်သတ်မှတ်ရာတွင် သက်ဆိုင်ရာပညာရှင်များ၏ နှုန်းစံနှင့်ကိုက်ညီသည့် သတ်မှတ်ချက်အပေါ်မူတည်ပြီး အတည်ပြု‌ပေးရပါမည် ထင် ပါသည်။ သတ်မှတ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီသော လူမျိုးစုငယ်များကို လူမျိုးစုကြီးက ရရှိသည့် (၁၀) ဦးထဲက ခွဲဝေ‌ပေးလိုကလည်း စဉ်းစားပေးနိုင်ပါသည်။ လူနည်းစုတိုင်းရင်းသားများအခွင့်အရေး‌  ‌ရေးဆွဲပြဌာန်း၍လည်းကာင်း၊  ‌ ဒေသန္ဒရဆိုင်အုပ်ချုပ်‌ရေးကဏ္ဍတွင် ပါဝင်‌စေ၍လည်ကောင်း  အခြေခံဥပဒေတွင်ရေးဆွဲပြဌာန်းကြစေလိုပါသည်။

မျှော်မှန်းနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများ

လူမျိုးစုအလိုက် တန်းတူကိုယ်စားပြုမှုကို အခြေခံသည့် အထက်လွှတ်တော်တစ်ရပ် တည်ဆောက်နိုင်ပါက—

၁။ လူဦးရေများပြားမှုတစ်ခုတည်းအပေါ် မူတည်ခြင်းမရှိဘဲ လူမျိုးစုများ၏ နိုင်ငံရေးတန်းတူညီမျှမှုကို အားဖြည့်နိုင်ခြင်း၊

၂။ မည်သည့်ဒေသတွင် နေထိုင်သည်ဖြစ်စေ လူမျိုးစုတစ်စု၏ ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်သညာဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားများကို ပြည်ထောင်စုအဆင့်တွင် တင်ပြနိုင်ခြင်း၊

၃။ နယ်မြေအခြေပြုကိုယ်စားပြုမှုနှင့် လူမျိုးစုအခြေပြုကိုယ်စားပြုမှုတို့ကို လွှတ်တော်နှစ်ရပ်အကြား ချိန်ညှိနိုင်ခြင်း၊

၄။ လူမျိုးစုများကြား နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေးကို အားပေးနိုင်ခြင်းတို့ ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ယင်းစနစ်တစ်ခုတည်းကြောင့် ပြည်တွင်းစစ် အလိုအလျောက်ချုပ်ငြိမ်းမည်၊ စစ်တပ် နိုင်ငံရေးမှ အလိုအလျောက်ထွက်ခွာမည် ဟု အာမခံ၍ မရပါ။  လူမျိုးစုလွှတ်တော်သည် ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး၊ လူမျိုးစုတန်းတူရေးနှင့် နိုင်ငံရေးပဋိပက္ခများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ရေးအတွက် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ယန္တရားတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟုသာ ဆိုချင်ပါသည်။

ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီစနစ်၏ အောင်မြင်မှုသည် လွှတ်တော်ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုတည်းအပေါ် မူတည်မည်မဟုတ်ဘဲ အာဏာခွဲဝေမှု၊ ဘဏ္ဍာရေးဖက်ဒရယ်စနစ်၊ လွတ်လပ်သောတရားစီရင်ရေး၊ လူနည်းစုအခွင့်အရေးကာကွယ်မှု၊ လုံခြုံရေးကဏ္ဍပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစုများကြား ဘုံသဘောတူညီမှုတို့အပေါ်လည်း မူတည်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အနာဂတ်မြန်မာနိုင်ငံ၏ အထက်လွှတ်တော်ကို နယ်မြေအခြေပြုဖက်ဒရယ်ယူနစ်များကိုသာ ကိုယ်စားပြုမည့် လွှတ်တော်အဖြစ်ထားမည်လား၊ လူမျိုးစုများကို တိုက်ရိုက်တန်းတူကိုယ်စားပြုမည့် လူမျိုးစုလွှတ်တော်အဖြစ်ထားမည်လား၊ သို့မဟုတ် ယင်းနှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်မည်လား ဆိုသည်မှာ အနာဂတ်ဖွဲ့စည်းပုံရေးဆွဲရာတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆွေးနွေးသင့်သည့် အခြေခံမေးခွန်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။

ဖောင့်ဖ
၂၄-၉-၂၆

Join Us @ MoeMaKa Telegram

t.me@moemaka

Please show your support, donate with Zelle

Zelle to moemaka.org@gmail.com "MoeMaKa Multimedia"

Like and Subscribe MoeMaKa YouTube Channel

youtube.com/@moemaka

Like us on MoemaKa Facebook

Follow us on X

X.com/MoeMaKa

#MoeMaKaMedia

#WhatsHappeningInMyanmar