စစ်မျက်နှာအများအပြားနဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ လူအင်အားအကျပ်အတည်း

မြန်မာနွေဦးခရိုနီကယ် - စက်တင်ဘာ ၈ မြင်ကွင်း

(မိုးမခ) ၊ စက်တင်ဘာ ၉ ၊ ၂၀၂၆

စစ်မျက်နှာအများအပြားနဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ လူအင်အားအကျပ်အတည်း

မြန်မာနိုင်ငံ ပြည်တွင်းစစ်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် စစ်ကော်မရှင်တပ်အတွက် အရေးကြီးဆုံး စိန်ခေါ်မှုတွေထဲမှာ စစ်မျက်နှာအများအပြားကို တပြိုင်နက်တည်း ထိန်းထားရင်း ဆုံးရှုံးနေတဲ့ လူအင်အား၊ လက်နက်ခဲယမ်းနဲ့ ထောက်ပို့အင်အားတွေကို ဘယ်လိုပြန်ဖြည့်မလဲဆိုတဲ့ ပြဿနာက ပိုပြီး ထင်ရှားလာနေပါတယ်။

တဖက်မှာ စစ်မှုထမ်းဥပဒေကို အသုံးပြုပြီး တပ်သားသစ်တွေ ဆက်တိုက်ခေါ်ယူနေသလို မြို့ကြီးတွေမှာ လူငယ်တွေ ဖမ်းဆီးခံရတာ၊ ပေါ်တာဆွဲခံရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေလည်း ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်နေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ စစ်သားအရေအတွက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ဖြည့်နိုင်ရုံနဲ့ စစ်တပ်တခုရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ပြန်ဖြည့်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ သီးခြားမေးခွန်းတခု ဖြစ်ပါတယ်။

မကြာသေးခင်က ကချင်ပြည်နယ် ဗန်းမော်စစ်မျက်နှာနဲ့ အခုရက်ပိုင်း ပိုမိုပြင်းထန်လာတဲ့ ရခိုင်စစ်မျက်နှာတို့ကို ယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီမေးခွန်းဟာ ပိုပြီး ထင်ရှားလာပါတယ်။

ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်းက စစ်ကူပို့ရေး

ဗန်းမော်မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့တာဟာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာပေမယ့် KIA ပူးပေါင်းတပ်တွေနဲ့ စစ်တပ်တို့အကြား အဆုံးအဖြတ် မပေါ်သေးဘဲ တိုက်ပွဲတွေ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါတယ်။ ဗန်းမော်ဟာ ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်းပေါ်မှာ တည်ရှိသလို မံစီဘက်ကနေ တရုတ်နယ်စပ်ကို ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ မြစ်ကြီးနား-ဗန်းမော်-မန္တလေး မြောက်တောင်ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတွေအတွက်ပါ အရေးပါတဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလိုအရေးပါတဲ့ ဗန်းမော်စစ်မျက်နှာကို စစ်ကူ၊ ရိက္ခာနဲ့ လက်နက်ခဲယမ်း ဖြည့်တင်းနိုင်ဖို့ စစ်တပ်ဟာ မိုးရာသီ ဧရာဝတီမြစ်ရေတက်ချိန်ကို အသုံးပြုပြီး မန္တလေးကနေ စစ်သင်္ဘောအုပ်စုကို ဆန်တက်စေခဲ့ပါတယ်။

ဩဂုတ် ၂၁ ရက်က မန္တလေးကနေ ထွက်ခွာခဲ့တဲ့ သင်္ဘော ၁၅ စီးပါ အုပ်စုဟာ ရွှေကူနဲ့ ဗန်းမော်အကြားမှာ KIA နဲ့ ပူးပေါင်းတပ်တွေရဲ့ အကြိမ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ စက်တင်ဘာ ၂ ရက် တိုက်ခိုက်မှုမှာ သင်္ဘောအချို့ နစ်မြုပ်၊ မီးလောင်ပျက်စီးခဲ့ပြီး စစ်သားအများအပြား လက်နက်ချခဲ့ကြောင်း သတင်းတွေမှာ ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အချက်က သင်္ဘောအချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့တာတင် မဟုတ်ပါဘူး။

စစ်တပ်အနေနဲ့ စစ်မျက်နှာတခုကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ဖို့ လူအင်အားနဲ့ ရိက္ခာပို့ဆောင်ရာမှာ အရင်းအမြစ်အများအပြား သုံးစွဲနေရပြီး အဲဒီထောက်ပို့လမ်းကြောင်းကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခံနေရတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်လာတာပါ။

စစ်တပ်ဟာ စစ်သင်္ဘောအုပ်စုကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ လေကြောင်းအင်အားကိုပါ အများအပြား အသုံးပြုခဲ့ရပါတယ်။ ဩဂုတ် ၃၀ တရက်တည်းမှာ ရွှေကူအနီး လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှု ၂၈ ကြိမ်ရှိခဲ့တယ်လို့ KIA ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူကို ကိုးကားပြီး The Irrawaddy က ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါဟာ ရိက္ခာနဲ့ စစ်ကူပို့တဲ့ လုပ်ငန်းတခုအတွက်တောင် မြေပြင်၊ ရေကြောင်းနဲ့ လေကြောင်းအင်အားတွေကို တပြိုင်နက် အသုံးပြုနေရတဲ့ အခြေအနေကို ပြသနေပါတယ်။

ရခိုင်စစ်မျက်နှာမှာလည်း စစ်အင်အား ထပ်ဖြည့်

တချိန်တည်းမှာ ရခိုင်စစ်မျက်နှာကလည်း ပြန်လည်ပြင်းထန်လာပါတယ်။ AA ဟာ ရခိုင်ပြည်နယ် ၁၇ မြို့နယ်အနက် ၁၄ မြို့နယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး စစ်တပ်ဘက်မှာ စစ်တွေ၊ ကျောက်ဖြူနဲ့ မာန်အောင်တို့သာ ကျန်ရှိနေတယ်လို့ စက်တင်ဘာ ၈ ရက် DVB သတင်းက ဖော်ပြထားပါတယ်။

စစ်တပ်ဟာ ဩဂုတ်လလယ်ပိုင်းက စစ်တွေကို တပ်သား ၁,၀၀၀ ကျော် ထပ်မံပို့ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် စက်တင်ဘာ ၄ ရက်ကစပြီး ပုဏ္ဏားကျွန်းဘက်ကို မြေပြင်ထိုးစစ် ပြန်လည်စတင်ခဲ့တယ်လို့လည်း DVB က ဖော်ပြပါတယ်။

စစ်တွေ-ပုဏ္ဏားကျွန်းနယ်စပ် မင်းချောင်းတံတားဘက်မှာ စစ်တပ်က သံချပ်ကာယာဉ်၊ စစ်သင်္ဘောတွေရဲ့ ပစ်ကူနဲ့ မြေပြင်ထိုးစစ်ဆင်နေပြီး AA ကလည်း အင်အားဖြည့်တင်းကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေတာကြောင့် စက်တင်ဘာ ၄ ရက်ကစပြီး တိုက်ပွဲတွေ ပြင်းထန်နေပါတယ်။

ကျောက်ဖြူဘက်မှာလည်း တိုက်ပွဲတွေ ပြင်းထန်နေသလို သံတွဲ၊ ဂွဘက်တွေမှာလည်း လေကြောင်းနဲ့ ရေကြောင်းအင်အားတွေ အသုံးပြုနေတယ်လို့ လက်ရှိသတင်းတွေမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီအခြေအနေက စစ်တပ်အတွက် ရခိုင်မှာ ဆုံးရှုံးထားတဲ့နယ်မြေတွေကို ပြန်ရယူဖို့သာမက လက်ရှိထိန်းချုပ်ထားဆဲ စစ်တွေ၊ ကျောက်ဖြူလို အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေကိုပါ မဆုံးရှုံးအောင် အင်အားအများအပြား အသုံးပြုရမယ့် အခြေအနေဖြစ်ပါတယ်။

စစ်မျက်နှာတခုကို အင်အားဖြည့်ရင် အခြားတခုက ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ ဒီနေရာမှာ စစ်တပ်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာတခု ပေါ်လာပါတယ်။

ဗန်းမော်ကို ထိန်းထားဖို့ စစ်ကူလိုတယ်။ ရခိုင်မှာ စစ်တွေ၊ ကျောက်ဖြူကို ထိန်းထားရင်း ပုဏ္ဏားကျွန်းဘက်ကို ပြန်လည်ထိုးစစ်ဆင်ဖို့လည်း အင်အားလိုတယ်။ တချိန်တည်းမှာ စစ်ကိုင်း၊ မကွေး၊ ကရင်နီ၊ ကရင်နဲ့ တခြားဒေသတွေမှာလည်း တိုက်ပွဲတွေ ရပ်တန့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီလို စစ်မျက်နှာအများအပြား တပြိုင်နက် ဖွင့်ထားရတဲ့ စစ်ပွဲမှာ အင်အားတခုကို နေရာတခုဆီ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တိုင်း တခြားနေရာမှာ သုံးနိုင်မယ့် အင်အား လျော့နည်းသွားနိုင်ပါတယ်။

လေကြောင်းအင်အားမှာလည်း အလားတူပါပဲ။

ဗန်းမော်ကို စစ်ကူပို့တဲ့ ရေယာဉ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ လေယာဉ်တွေ လိုအပ်သလို ရခိုင်စစ်မျက်နှာက မြေပြင်ထိုးစစ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့လည်း တိုက်လေယာဉ်တွေ၊ ဒရုန်းတွေ၊ စစ်သင်္ဘောတွေ အသုံးပြုနေရပါတယ်။

ဒါကြောင့် လက်ရှိစစ်ပွဲဟာ ဘယ်ဘက်က စစ်သားပိုများသလဲဆိုတာတခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ စစ်ပွဲမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ရှိနေတဲ့ လူအင်အား၊ လေကြောင်းအင်အား၊ လက်နက်ခဲယမ်းနဲ့ ထောက်ပို့စနစ်တွေကို စစ်မျက်နှာအများအပြားကြား ဘယ်လိုခွဲဝေအသုံးချနိုင်မလဲဆိုတာကလည်း အရေးကြီးလာပါတယ်။

လူအရေအတွက် ဖြည့်နိုင်ရုံနဲ့ စစ်တပ်အင်အား ဖြစ်လာမလား

ဒီအခြေအနေမှာ စစ်မှုထမ်းဥပဒေနဲ့ တပ်သားသစ်တွေ ဆက်တိုက်ဖြည့်တင်းနေခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း တွေ့နိုင်ပါတယ်။

စစ်တပ်တခုရဲ့ အင်အားဆိုတာ စစ်သားအရေအတွက်တခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။

စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု၊ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ၊ တပ်ဖွဲ့အတွင်း ယုံကြည်မှု၊ ခေါင်းဆောင်မှု၊ ထောက်ပို့စနစ်နဲ့ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။

စစ်မှုထမ်းဥပဒေနဲ့ဖြစ်စေ၊ အတင်းအကျပ် စုဆောင်းတာနဲ့ဖြစ်စေ လူငယ်တယောက်ကို စစ်ဝတ်စုံဝတ်ပေးပြီး သေနတ်တလက် ကိုင်ခိုင်းနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သားတယောက်ရဲ့ အတွေ့အကြုံ၊ စစ်မြေပြင်အခြေအနေကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းနဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အချိန်တိုအတွင်း ဖန်တီးဖို့က မလွယ်ကူပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဆန္ဒမပါဘဲ စစ်တပ်ထဲ ရောက်လာသူတယောက်ကို ကိုယ့်အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ဘယ်လောက်အထိ စေခိုင်းနိုင်မလဲဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် စစ်သားအရေအတွက်ကို အတင်းအကျပ် ဖြည့်တင်းနိုင်ပေမယ့် စစ်တိုက်လိုစိတ်နဲ့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အရည်အသွေးကိုပါ အတင်းအကျပ် ဖြည့်တင်းနိုင်မလား ဆိုတာ လက်ရှိစစ်တပ်ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတခု ဖြစ်လာပါတယ်။

အင်အားပြုန်းလို့ လူသစ်စု၊ လူသစ်စုလို့ စစ်မျက်နှာပို့

လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် သံသရာတခုလို ဖြစ်လာနေပါတယ်။

တိုက်ပွဲမှာ စစ်သားတွေ သေဆုံး၊ ဒဏ်ရာရ၊ လက်နက်ချ၊ ထွက်ပြေးတာတွေကြောင့် လူအင်အားလျော့နည်းလာတယ်။

အဲဒီအင်အားကို ပြန်ဖြည့်ဖို့ စစ်မှုထမ်းတပ်သားသစ်တွေ စုဆောင်းတယ်။ အချိန်တိုအတွင်း လေ့ကျင့်ပြီး စစ်မျက်နှာတွေဆီ ပို့ဆောင်ရတယ်။

အဲဒီစစ်မျက်နှာတွေမှာ ထပ်ပြီး အကျအဆုံးရှိလာရင် နောက်ထပ်လူသစ်တွေ ထပ်ဖြည့်ရပြန်တယ်။

ဗန်းမော်ကို ရိက္ခာနဲ့ စစ်ကူပို့ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ရေယာဉ်အုပ်စု အကြီးအကျယ်တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်နဲ့ ရခိုင်မှာ တပ်သား ၁,၀၀၀ ကျော် ထပ်မံဖြည့်တင်းပြီး ထိုးစစ်ပြန်စဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့ အခြေအနေတွေကို ဆက်စပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် စစ်တပ်ရဲ့ လူအင်အားလိုအပ်ချက် ဘယ်လောက်ကြီးမားလာသလဲဆိုတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။

စစ်ပွဲရဲ့တန်ဖိုးကို ပေးနေရတဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်

ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ မမေ့သင့်ဆုံးအချက်က စစ်တပ်ရဲ့ လူအင်အားလိုအပ်ချက်အတွက် နောက်ဆုံးတန်ဖိုးပေးနေရသူတွေဟာ သာမန်မြန်မာလူငယ်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ဖြစ်နေခြင်းပါပဲ။

လူငယ်တချို့ နိုင်ငံခြားထွက်ကြတယ်။ တချို့ နေရပ်စွန့်ခွာ တိမ်းရှောင်ကြတယ်။ တချို့ စစ်မှုထမ်းဖို့ ခေါ်ယူခံရပြီး စစ်မြေပြင်တွေဆီ ရောက်သွားကြတယ်။

စစ်ပွဲရှည်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တိုင်းပြည်က ဆုံးရှုံးနေရတာ စစ်မြေပြင်က လူအင်အားတင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။

ပညာသင်ရမယ့်အရွယ်၊ အလုပ်အကိုင်နဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘဝ တည်ဆောက်ရမယ့်အရွယ်၊ မိသားစုတည်ထောင်ပြီး နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို တည်ဆောက်ပေးရမယ့် လူငယ်မျိုးဆက်တခုရဲ့ အချိန်နဲ့ အခွင့်အရေးတွေပါ ဆုံးရှုံးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဗန်းမော်စစ်မျက်နှာကနေ ရခိုင်စစ်မျက်နှာအထိ စစ်အင်အားတွေ ဖြန့်ခွဲအသုံးပြုရင်း လူသစ်တွေ ထပ်ဖြည့်နေရတဲ့ လက်ရှိအခြေအနေဟာ စစ်တပ်ရဲ့ လူအင်အားအကျပ်အတည်းကိုသာ ပြသနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တခုလုံးက စစ်ပွဲရှည်ကြာမှုရဲ့ တန်ဖိုးကို ဘယ်လောက်အထိ ဆက်လက်ပေးဆပ်ရဦးမလဲဆိုတဲ့ ပိုကြီးတဲ့ မေးခွန်းကိုလည်း ပေါ်ထွက်လာစေပါတယ်။

 

 

Join Us @ MoeMaKa Telegram

t.me@moemaka

Please show your support, donate with Zelle

Zelle to moemaka.org@gmail.com "MoeMaKa Multimedia"

Like and Subscribe MoeMaKa YouTube Channel

youtube.com/@moemaka

Like us on MoemaKa Facebook

Follow us on X

X.com/MoeMaKa

#MoeMaKaMedia

#WhatsHappeningInMyanmar